Ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά

Yannis Livadas / The Margins Of A Central Man (Graffiti Kolkata 2010)

2011-10-30T13:24:00.000-07:00

http://www.goodreads.com/book/show/8498467-the-margins-of-a-central-man

Ουίλιαμ Μπλέικ - 16 Ποιήματα (εκδόσεις Λογείον)

2011-10-30T06:50:00.000-07:00

Ετοιμάζεται.

Δίγλωσση έκδοση.

Εισαγωγή, έμμετρη μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

Dark Tree Records

2011-10-26T07:29:00.000-07:00

http://www.darktree-records.com/en/

Here is our first release, available now!!
DAUNIK LAZRO • BENJAMIN DUBOC • DIDIER LASSERRE
"POURTANT LES CIMES DES ARBRES"

Yannis Livadas - Kelifus (Cold Turkey Press) Κυκλοφόρησε

2011-10-26T00:28:00.000-07:00

Now in print: “Kelifus” poem: an artistic bilingual (french/english) edition of limited copies by Cold Turkey Press.

Orders at: jacopbellaert2002@yahoo.co.uk or directly from the official site of Cold Turkey Press [contact box].

[editorship/translation: Gerard Bellaart, Agnes Racine]

Gerard Bellaart / Fragmentations (Cold Turkey Press, France)

2011-10-24T11:38:00.000-07:00

A Book of Drawings

20 Οκτωβρίου 2011

2011-10-20T02:12:00.001-07:00

Υπεύθυνος για όσα εκφράζω είμαι στο απόλυτο, μα υπεύθυνος διόλου για όσα καταλαβαίνεις.

Γ. Λειβαδάς: Σχήμα και πρόσχημα.

2011-10-18T04:04:00.000-07:00

Οι άνθρωποι παραχωρούν τις κυριότερες ευθύνες αντί να επιδίδονται σ' αυτές. Η αλλαγή που αναμένεται, συνεπώς, δεν θα αποτελεί κάτι άλλο από μετάβαση στο ίδιο προηγούμενο. Η δημοκρατία θα αποτυγχάνει πάντοτε διότι δεν υφίστανται οι δημοκράτες που μπορούν να την καταστήσουν εφικτή. Και αυτό αποτελεί νομοτέλεια της λογικής. Το δίκιο των πολλών είναι ένα πρόσχημα, το δίκιο των λίγων είναι πραγματικό - διότι το δίκιο των πολλών είναι η συνθήκη εξάρτησης εξουσίας και εξουσιαζόμενων. Και ιστορικά, έως σήμερα, αυτό που αποτυγχάνει δεν είναι άλλο από το δίκιο των πολλών.

Απόσπασμα από τον τόμο "Κείμενα Από Παντού" [υπό έκδοση]

2011-10-16T04:00:00.000-07:00

Η Δεξιά καθώς και Αριστερά είναι συλλήβδην αυτό-ακυρωμένες, συνεπώς είναι και οι δυο τους αγόνιμες, παντελώς ακατάλληλες για να εξακολουθούν να αφορούν το παρόν μα και το μέλλον αυτού του κόσμου. Κι λέγοντας Δεξιά και Αριστερά δεν εννοούμε απλά τα πολιτικά στεγανά αλλά στην πραγματικότητα τις δύο κύριες δεξαμενές άντλησης ηθικού και ιδεολογικού περιεχομένου.

Στην ποίηση κάθε «ιδεολογικοποίηση» η οποία γίνεται προσπάθεια να ταυτιστεί με κάποιαν «αισθητική», ή ακόμη χειρότερα, κάθε ιδεολογικοποιημένη αισθητική, είναι εξ ορισμού αποτυχημένη – όχι μόνον διότι προσπαθεί να αναγκάσει την αισθητική στον ρόλο ενός πλοχμού αναγωγής που δεν αφορά την τέχνη, αλλά και γιατί, ως τέτοια, ως επενέργεια μιας κατ’ επίφαση επανάστασης (γιατί η μόνη επανάσταση είναι η αισθητική) παύει να εξασφαλίζει την μελλοντική γονιμότητα στην ποίηση.

Ένεκα που η επιλογή συστέγασης του δογματικού γεγονότος με το αισθητικό, προκαλεί στην ποίηση την απώλεια κατορθώματος. Δηλαδή, αντίκειται στις εσωτερικές αρμοδιότητες και διενέξεις, μη κατορθώνοντας μια ολοκληρωμένη ποιητική ομιλία. Μιλάμε για την διάκριση ανάμεσα στο «να αλλάξω τον κόσμο, τα πράγματα» και στο «ναι είσαι ο ίδιος η αλλαγή που πρεσβεύεις».

Κατ’ αυτόν, τον παραπάνω, τρόπο, η ποίηση προχωρά με την έγνοια του στόχου και όχι με την έγνοια του περιεχομένου. Συνεπώς αποτυγχάνει.

Γιάννης Λειβαδάς: Το Σύμπλεγμα Του Λαοκόοντα [εκδ. Λογείον, Νοέμβριος 2011]

2011-10-13T14:24:00.000-07:00

9/10/2011 07:26

2011-10-08T22:33:00.000-07:00

Το σπίτι πλάι στον φοίνικα και από την είσοδο της μπροστινής αυλής μπορεί κανείς να χαζεύει ένα μεγάλο κομμάτι της γέφυρας του Ρίου καθώς θα με περιμένει να εμφανιστώ αφού πρώτα θα έχει φωνάξει το μικρό μου όνομα, ή αλλιώς μπορεί απλά να προχωρήσει πιο μέσα και να σπρώξει την πόρτα.
Πάει να ξημερώσει για τα καλά σε τούτη την ύστερη μακαριότητα που τραβάει από τη σιγανή θάλασσα το δίχτυ με τα αστέρια. Δυσδιάκριτα πουλιά μπουκάρουν στου ευκαλύπτου την ταβέρνα.

Yannis Livadas - Kelifus Poem

2011-10-07T02:21:00.000-07:00

“Kelifus” poem: an artistic bilingual (french/english) edition of limited copies by Cold Turkey Press.

Orders at: jacopbellaert2002@yahoo.co.uk

Indigo Trio et Michel Edelin au festival Jazz à Junas

2011-10-06T00:40:00.000-07:00

http://liveweb.arte.tv/fr/video/Indigo_Trio_Michel_Edelin_Jazz_a_Junas/

Artistes : Indigo Trio : Nicole Mitchell (flute, piccolo), Harrison Bankhead (basse), Hamid Drake (batteries et percussions). Invité : Michel EDelin (flutes)

Pandelis Karayorgis Quintet / System Of 5

2011-10-05T01:35:00.000-07:00

http://karayorgis.com/Pages/CDPages/System_Of_5.html

Gary Snyder interview in Poetry Foundation

2011-10-04T01:08:00.000-07:00

Gary Snyder interviewed by Alan Williamson
http://www.poetryfoundation.org/article/181667#.Toq4uBdB72g.facebook

Επί Ρομαντισμού αγυρτεία

2011-09-15T02:57:00.000-07:00

Είναι πολλά να ειπωθούν, και θα ειπωθούν. Αλλά ξεκινώ με αυτό: αυτός που συσχετίζει τον Ρομαντισμό με τις ιδεολογικές αιχμές της εποχής (του) και επιπλέον διατείνεται επί της αισθητικής του εκτιμώντας από την αυθαίρετη οπτική γωνία μίας "αριστεράς", ακρωτηριάζοντας επιπλέον την ιστορική του διάρκεια, δεν είναι παρά ένας σαλτιμπάγκος.

Joelle Léandre solo (25 septembre au 19 rue Paul Fort)

2011-09-14T03:42:00.000-07:00

http://jazzaparis2.over-blog.com/article-joelle-leandre-solo-25-septembre-au-19-rue-paul-fort-84252684.html

Γιάννης Λειβαδάς: Δύο δοκίμια με την ποίηση

2011-09-14T01:37:00.000-07:00

[Αναδημοσίευση από το 4^ο τεύχος της λογοτεχνικής επιθεώρησης «Κουκούτσι», Ιούνιος 2011]

Η Ποίηση και η Κατάσταση

Η ποίηση είναι προνόμιο. Η γλώσσα φιλοξενεί τον ποιητή. Ο ποιητής οφείλει την αποθέωση. Την εκπαρθένευση, δηλαδή, κάθε τεκμηρίωσης. Και αυτό γιατί ο ποιητικός λόγος βρίσκεται πάντοτε, λίγο ή πολύ, πιο μπροστά από την πιο πρόσφατη ερμηνεία του.

Για να μιλήσουμε για την σύγχρονη ποίηση και την κατάσταση στην Ελλάδα, κρίνεται αναγκαίο να επανέλθουμε, όσο βαρετό και αν είναι, στα απολύτως βασικά ζητήματα που μας έχουν κουράσει τα αυτιά και τα μάτια. Διότι μέσα στην κεκτημένη ταχύτητα του ανθρώπου να βγει μπροστά, αποδείχθηκε πως δεν βαστά η μνήμη του και πως δεν μαθήτευσε επαρκώς στα σημεία και τα τέρατα της γραφής.

Μπορούμε λοιπόν να αναφερθούμε σε ορισμένα γνωρίσματα, καταθέτοντας μία ακόμη, όχι άποψη, αλλά ιδέα για την ποίηση και την κατάσταση, δίχως ουδεμία πρόθεση να εξοστρακιστεί κανείς, ή να λοιδορηθεί το έργο οποιουδήποτε. Η ορμή των σχολιασμών είναι φυσική και δεν στοχεύει σε τραυματισμούς, εξάλλου ένα κείμενο που θα γραφόταν με τέτοια πρόθεση δεν θα ήταν χρήσιμο σε τίποτε.
Πολλά λέγονται και γράφονται για το επίπεδο της ποίησης των ημερών μας, και όλοι οι σχολιαστές δεν εδράζουν τις παρατηρήσεις τους παρά στο πλατό των ορισμών και των διασαφηνίσεων που όλοι συμφωνούμε πως αποδεχόμαστε ως αξία. Παρόλα αυτά δεν κρίνουμε και δεν αντιμετωπίζουμε παρόμοια την ποίηση που γράφεται σήμερα.

Αδιαφορώντας για τα λεγόμενα εκείνων που κάνουν φιλολογικό τουρισμό, απομένουμε με ένα ιδιαιτέρως μικρό σύνολο δημιουργικών σχολιαστών. Έστω μέσα σε αυτό το περιορισμένο πλαίσιο λοιπόν, κυκλοφορούν διαφορετικές εκτιμήσεις για την σύγχρονη ποιητική γραφή. Και υπάρχουν βέβαια και άλλες που δεν έχουν ικανοποιητικά δημοσιοποιηθεί. Μία απ’ αυτές θα προσπαθήσω, παρότι δεν έλκομαι διόλου από τη δοκιμιακή γραφή, να εκθέσω στο παρακάτω κείμενο, χρησιμοποιώντας και ορισμένα αποσπάσματα από δύο μικρά αλλοτινά δοκίμια που έγραψα πριν από χρόνια.

Το φαινόμενο της «κοινής» γλώσσας ή της απουσίας συγκεκριμένων πρωτοβουλιών ανάμεσα στους ποιητές μίας γενιάς, μίας εποχής ή μίας συγκεντρωτικής αξιολόγησης, πώς μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς; Όταν οι ποιητές έχουν εν πολλοίς καταθέσει το ιδίωμα μίας λαβωματιάς από το αγκάθι του ρόδου που έκοψαν, δεν σημαίνει επουδενί πως έχουν δημιουργήσει δική τους ποιητική γλώσσα, πως έγραψαν δηλαδή καινούργια ποίηση. Κι αυτό διότι απλώς επανήλθαν σε προηγούμενες ποιητικές επινοήσεις, ανακυκλώνοντας κάθε περιούσια, ή μη, τυπολατρία. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός πως δεν παράγεται προσωπικό ιδίωμα. Μία γλώσσα δηλαδή μέσα στην οποία ο ποιητής ποντάρει στο ακατόρθωτο. Και ο λόγος δεν είναι άλλος απ’ αυτόν: οι λεγόμενοι ποιητές απλούστατα ποθούν να ξεχάσουν τον εαυτό τους γράφοντας. Πιστεύουν πως «η υπογραφή του ποιητή» θα πάψει εκείνη την σύμβαση που τους επιβάλλει μυστικά την αίσθηση του περιορισμένου, του ασαφούς, της όποιας οδύνης εμποδίζει τον «έτοιμο» άνθρωπο να γευθεί την «άλλη ζωή».
Πολύ απλά, ο ποιητής δεν μπορεί παρά να διαθέτει, δημιουργικά, μία και μόνη ιδέα, την Προσωπική (του) Γλώσσα, και δεν μπορεί παρά να υποστεί μονάχα την επικράτεια μίας οικουμενικότητας, τίποτε πιο μικρό ή περιορισμένο. Αν δεν πατηθούν όλα τα πλήκτρα δεν υφίσταται ποίηση.

Η σχέση των ποιητών με την Παράδοση, για την οποία έχει γίνει αρκετές φορές λόγος, είναι μάλλον ανύπαρκτη. Προφανώς υπάρχει σοβαρή σύγχυση ανάμεσα στην διακειμενικότητα και την παράδοση. Στην Παράδοση ανήκει όποιος της παραδίδει, όχι εκείνος που παραλαμβάνει απ’ αυτήν. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο η ποιητική γραφή ξεπερνά κάθε πολιτισμική, πολιτική, αισθητική, ψυχολογική ή άλλη σύμβαση, ώστε να καταφέρει να αποτελέσει Παράδοση. Η ποίηση, αν θεωρήσουμε πως δρα με κάποιον τρόπο, δεν κάνει άλλο από το να υφίσταται ως Παράδοση μέσα στην ιδέα που χρησιμοποιεί η ίδια για να εδράζει ως Υπερ-αντικείμενο τον εαυτό της. Απόλυτη έκφραση της ποίησης είναι ο ίδιος ο ποιητής.

Διαβάζοντας κανείς έργα νεότερων ποιητών ή και φύλλα δοκιμιακού χαρακτήρα που δημοσιεύουν, διακρίνει το εξής φαινόμενο: η ποίηση αντιμετωπίζεται σαν «λογική επίγνωση» παρά σαν επισυμβαίνον, που είναι. Η ποίηση όμως είναι πριν και πάνω απ’ όλα μια ειδική σχέση με τη ζωή, με τα πράγματα, είναι μία κατάσταση απόλυτης έκθεσης στο Άλλο. Καθαρή μεταφυσική. Ο ποιητής είναι το σχήμα, ο χώρος της αποδοχής του Άλλου, μέσα στο οποίο εντοπίζεται και υποκινείται το σώμα και ο νους του ποιητή. Στην πραγματικότητα δηλαδή, ο ποιητής όταν γράφει αποτυγχάνει, δεν πετυχαίνει, και δεν απομακρύνεται αλλά επιστρέφει. Αποτυγχάνει και επιστρέφει σε σχέση με το ανέφικτο (impossible). Διότι, κι εδώ χρειάζεται ένα καθαρό χαμόγελο, ποίηση του εφικτού –σαν αυτή που είναι ευρέως διαδεδομένη- δεν υπάρχει.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο εντοπίζεται μία πρώτη απόδειξη τέχνης ή αποδεικνύεται η απουσία της. Αν η αποτυχία του ποιητή καθώς και η επιστροφή του κρίνονται με βάση κάποια στατική επίγνωση, τότε δεν παράγεται ποίηση. Εξάλλου κάθε επίγνωση, ως γνήσιο τέκνο της συνείδησης, η οποία είναι μία εκ γενετής ψευδαίσθηση, διαθέτει πολύ μικρό σχήμα για να χωρέσει την τέχνη. Η ποίηση χωρά μόνον στο όχημα του Μη-Σχήματος.

Αν η γραφή είναι τροχός (που πράγματι μοιάζει να είναι), δεν παύει ποτέ να περιστρέφεται. Το πιθανό bonus δηλαδή της επιτυχίας όταν η ακίδα σταματήσει τον τροχό στο «Τα παίρνεις όλα» υφίσταται μόνον στην αρρωστημένη φαντασία κάποιων.
Κατά βάθος πρόκειται για τον ανείπωτο πόθο της κοινωνίας να σπάσει τα δεσμά της προσπαθώντας να γίνει μία κοινωνία «ποιητών» , μα όχι μία κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων. Προφανώς διαφεύγει το γεγονός πως ο ποιητής δεν γνωρίζει ούτε την σκλαβιά μα ούτε και την ελευθερία· είναι φαινόμενο προηγμένο και τελεσφόρο σε σχέση με αυτό που ονομάζουμε «κοινωνία».
Καμώνονται λοιπόν ορισμένοι πως ποιητές μας είναι οι διαφημιστές των τραυματισμένων πόθων μας. Φευ! Ο ποιητής είναι πάνω απ’ όλα μια στάση ζωής, μια φυσικότητα που διαρκώς αναδεικνύει δίχως να αναδεικνύεται. Αυτό που πολλοί θεωρούν ποίηση είναι μία άκαμπτη διακόσμηση, δεν συμμετέχει στον ρου της ζωής, δεν αντανακλά στη μνήμη. Δεν μιλάμε συνεπώς για ποίηση.
Η ποίηση ανήκει αποκλειστικά στο γίγνεσθαι, όχι στο είναι. Ο ποιητής αποτελεί μία άσωτη διαταραχή ανάμεσα στο ατομικό και το κοσμικό στοιχείο - κι αυτήν τη διαταραχή όντας νομοτελειακά πυρσός της εποχής, πρέπει πάση θυσία να μετακενώσει ζώντας και γράφοντας. Μόνο τότε η δουλειά του ποιητή θα ‘χει πετύχει.
Η Μούσα δεμένη στον βράχο του Προμηθέα. Μιλώ σαφέστατα για την πιο σκοτεινή σκληρότητα που μπορεί να χωνέψει η ανθρώπινη συνείδηση. Ο ποιητής αναμετράται με μια δρακόντεια απαίτηση: εκείνη της γλώσσας της ζωντανής που μιλά με τη σοφία της συγχρονικότητας και της αλλοίωσης. Ποίηση είναι εκείνη που στοιχειώνει τον θάνατο, περιφρονεί την ελπίδα και ζει με το αιώνιο βάσανο. Ακόμη κι αν πρόκειται για το minimum της είδησης ενός Νέου Όντος, μ’ αυτό το ασύμφορο θα καταγίνεται υποχρεωμένο το μέλλον.
Η ποίηση δεν αποτελεί μέρος του διακόσμου του ανθρώπινου σύμπαντος, ούτε και είναι η ιέρεια της εξιλέωσης των πληγών του. Είναι η έσχατη προσομοίωση της καταστροφής και της δημιουργίας του. Βασικό εμπόδιο λοιπόν για την επίτευξη αυτής της προσομοίωσης είναι η ατολμία. Και εννοούμε την ατολμία του πνεύματος να συντελέσει στο ξεπέρασμα της διατύπωσης ώστε το ποίημα να είναι ποίηση και όχι αισθητική τακτοποίηση μίας «διακήρυξης», να είναι Τέχνη. Γιατί μία απλή «διακήρυξη ελευθερίας» του ποιητή είναι κατ’ ουσία ανώφελη.
Απαιτείται μια κάποια δημιουργική υλοποίηση ενός ορισμένου αιτήματος. Η υλοποίηση αυτή είναι η διαφορά, η οποία όμως υφίσταται μόνο ως υπεροχή και όχι ως υποχώρηση (σύμβαση), όπως διατείνονται έμμεσα ορισμένοι, και ευλογούν οι διακεκριμένοι «πατέρες» της γραφής.

Εκεί λοιπόν που κάποιοι αναγνωρίζουν τον ερχομό μίας νέας ποιητικής γενιάς με αναθεωρημένη προβληματική, υπάρχουν και άλλοι που δεν διακρίνουν παρά καρικατούρες που περιφέρονται με κάποιο «χρίσμα» ικανοποιώντας την ανούσια ματαιοδοξία τους. Βλέπουν τα αποτελέσματα των διατυπώσεων εκείνων που τόσο άστοχα έβαλαν μεγάλο σημάδι στη «γενιά του ‘30(;)», άφησαν ένα τεράστιο κενό ανάμεσα, και ξανασημάδεψαν εντελώς αυθαίρετα στη «γενιά του ‘80(;)», η οποία έφερε με τη σειρά της στον κόσμο μία φουρνιά νεότερων ποιητών, τους σημερινούς, που λογοπαικτούν με το απόκομμα της πρόωρης συνταξιοδότησής τους.

Η «νέα γενιά ποιητών» πιστεύω πως δεν είναι υποχρεωτικά αυτή που παρουσιάζεται ως τέτοια. Υπάρχουν σοβαροί ποιητές που δεν έχουν αναγνωριστεί ούτε και εκτιμηθεί επίσημα, βρίσκονται κάπου πιο απόμερα. Εκεί που οι μηχανισμοί τεχνητού φωτός των κριτικών, των ακαδημαϊκών και των επαϊόντων δεν καταφέρνουν να λάμψουν. Ποτέ άλλωστε δεν το κατάφεραν.
Οι πραγματικοί ποιητές γνωρίζουν πως αυτό που εξακολουθεί είναι ένα και απαράλλακτο, η διερώτηση μίας Απολύτου Υπάρξεως, το ζήτημα της πίστης στο Ιερό. Κάθε διαφοροποίηση αυτού του φαινομένου είναι κι ένας μανδύας του αδιαφοροποίητου. Όλες οι πτώσεις των μανδυών είναι η ιστορία της ποίησης· γραμμένη από όσους επιδόθηκαν στην έκδυση, στην κορύφωση. Κορυφαίο είναι το εντελώς απρόβλεπτο που προκύπτει από την εσκεμμένη απαλλαγή του ποιητικού λόγου από την προφανή ισορροπία και την φαινομενική στρατηγική του.
Μα εδώ τα χέρια ιδρώνουν και ο ίσκιος χάνεται κάτω απ’ τα πόδια, διότι: με τι καταγίνεται κανείς όταν λέει πως είναι ποιητής; Με την προγύμναση μπροστά στην επερχόμενη εξαφάνιση ή με την έσχατη επιβεβαίωση; Πρόκειται για λαχτάρα «άλλων κόσμων», για «εξαγνισμένη λησμονιά», για απόθεση κορώνας σε κάποιο υψηλό μέλημα;

Ας ακουστεί κι αυτή η άποψη λοιπόν: ο ποιητής λειτουργεί ως αυθέντης, ως διάνοια που διαβλέπει και συνιστά· φέρνει τον κόσμο σε μία νέα αφετηρία της οποίας τα στοιχεία τα κατέχει και τα εξουσιάζει ως «μονάρχης ιδίω δικαίω» όπως θα έλεγε και ο Έμερσον. Προτείνει στον κόσμο νέες αντιληπτικές εμπειρίες και κρίνει πως ο άνθρωπος οφείλει να αποκαλυφθεί, πως ο άνθρωπος έχει μείνει τραγικά πίσω, και πως ακόμη και αν ο ποιητής στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, ή και πάνω από το ύψος αυτό, ο άνθρωπος έχει επικίνδυνα αδυνατίσει στο εσωτερικό του για να δεχθεί τη δική του συνδρομή. Και για αυτό ευθύνη του ποιητή είναι να μεταβάλλει τον κόσμο και όχι να πορεύεται σύμφωνα με την συντονισμένη πρόσληψη. Ο ποιητής καταφέρνει να μην υποταχτεί στην ανθρωπότητα, αναλαμβάνοντας το βάρος της συλλογικής της πτώσης. Είναι ο ερχόμενος άνθρωπος, όχι το ανθρωπάριο που υποτιμά την ύπαρξη, το οποίο τανύζεται μεταξύ αυτο-προσδιορισμού και κοινωνικού φαίνεσθαι.
Η εναργής μυθολογία του προσωπικού θανάτου που δημιουργεί ψηφίδα-ψηφίδα την εικόνα της ποίησης από μέσα μας, βρίσκεται στα αζήτητα. Η ποίηση πέφτει όλο και πιο χαμηλά μέσα στον κάδο της τυποποίησης του ορθού λόγου, ειδικά όταν παρασύρεται από κατήφεια και μετατρέπεται σε απλή ανάγκη να καταγραφεί. Πόσοι από τους νέους ποιητές και τις νέες ποιήτριες δεν γράφουν με το καρμπόν της «θλίψης»; Καθώς και οι περισσότεροι από τους «καταξιωμένους» ποιητές και τις ποιήτριες που από καιρό θεωρούνται οι κορυφαίοι μας;

Η ποίηση ακριβώς επειδή είναι (μετα)φύση, δεν είναι άλλο από μία διαρκής παρουσία. Νόημά της είναι η ίδια της η ύπαρξη. Η ποίηση ασχολείται με κάτι που δεν γίνεται διανοητικά να ολοκληρωθεί. Το Κενό. Την άληκτη διερώτηση για την κεντρική αλήθεια των πραγμάτων και των ορίων που υποβάλλονται για να καταργούνται. Η ποίηση δρα αδιάφορα ή ενάντια στις γενικές δυνατότητες, είναι εξαιρετική ειδίκευση, αποτελεί δε μέρος του απόλυτου υπερ-Αντικειμένου και δεν προβληματίζεται με τη θέση της διότι είναι η απόλυτη έκφραση εκείνου. Προβληματίζεται όμως με τις εκδοχές του.

Για αυτό λοιπόν, ο ποιητής δεν γράφει με το ταλέντο (το ξεπερνά), γράφει με την απώθηση της ευκολίας και της επισήμανσης. Ο ποιητής βαδίζει στο πουθενά. Το ποιητικό έργο ορίζεται από την ποιητική σύσταση του δημιουργού, από την ποιητική δύναμη που τον καθιστά ποιητή. Γιατί η ποίηση ξεκινά από την πρωτοβουλία να την πραγματώσει κανείς, και όχι από την κάψα να «γίνει» ποιητής.
Η ποίηση είναι εκείνη η δύναμη συνοχής του πνεύματος και του σώματος του ποιητή, η οποία καταλήγει κάθε φορά που γράφεται στο χαρτί. Όργανο της ποίησης δεν είναι το ποίημα, είναι ο ποιητής. Στην πραγματικότητα τα ποιήματα είναι παράσιτα αυτής της συντέλεσης. Η ποίηση όταν κυκλοφορεί σε έντυπη μορφή είναι πλέον νεκρή. Το ποίημα είναι στο εξής ένα κηδειόσημο· παρόλα αυτά, λέει πολλά. Ο αναγνώστης και ο επίδοξος ποιητής, οφείλουν να εγείρουν τη δική τους δυνατότητα ποίησης από την αναγγελία θανάτου, λαμβάνοντας γνώση τόσο από το γεγονός της τοιχοκόλλησης, όσο και απ’ όσα γράφτηκαν στο χαρτί.
Ο πραγματικός ποιητικός λόγος αδιαφορεί μπροστά στην διαβόητη «ανάσταση», στην περίπτωσή μας δηλαδή, την τεκμηρίωση μίας ποιητικής Φανέρωσης, πολύ απλά γιατί τίποτα δεν έχει πεθάνει, παρά μόνο ο ποιητής. Ο ποιητής (ήτοι η ποίηση) είναι ο Νεκρός (ο αληθινός Φανερωμένος). Το ανήκουστο και αέναο της δυνατότητας Να Είναι.

Μετς 2008

Αναστατήρ Λαμπτήρας

Αγαπητέ φίλε, τις προάλλες σ’ εκείνο το café είπαμε διάφορα και καθώς φαίνεται στο άμεσο μέλλον θα πούμε και άλλα, διαφορετικότερα. Σε ευχαριστώ για την ευγενική προσφορά του αντιτύπου της τελευταίας σου ποιητικής συλλογής.
Επιστρέφοντας στο σπίτι κάθισα και την διάβασα και την ξαναδιάβασα κάμποσες φορές ακόμα. Τώρα, αρκετούς μήνες αργότερα, λέω ετούτα: η ποιητική συμπεριφορά καταλήγει σε ποικίλες προόδους. Το πώς και σε ποιον τομέα αποφασίζει να προοδεύσει όμως κανείς, αποτελεί ουσιαστικό μέρος του όλου αιτήματος· εκείνου που παράγει τον ποιητικό λόγο και είναι ταυτοχρόνως υπόλογο απέναντι στις δυνάμεις και τις αξίες του.

Οτιδήποτε διάβασα στη συλλογή σου θεωρώ πως είναι μια άξια λόγου απόπειρα εξομάλυνσης των πλοχμών που σε συνδέουν με τους ποιητές που σε έχουν καθορίσει για τον έναν ή τον άλλον λόγο. Βλέπω πως πρόκειται στην πραγματικότητα για μία ανταπόκριση, και οι ανταποκρίσεις μου αρέσουν. Μα στην περίπτωση της ποιητικής γραφής, προτιμώ κατά πολύ την ανταπόδοση. Ένεκα που βρισκόμαστε και στον εικοστό πρώτο αιώνα, ή πιθανώς σε άλλον, πιο μακριά μέσα στον χρόνο.

Υπάρχει όμως κάτι άλλο, σημαντικότερο, που απουσιάζει: η διασάλευση, τουτέστιν η επανιεράρχηση, που αποτελεί συνάμα και την απόλυτη ποιητική τεκμηρίωση, τη διάνοιξη του ορίζοντα. Χωρίς αυτήν έχω την εντύπωση ότι, πλέον, ο ποιητικός λόγος βρίσκεται στα μετόπισθεν(;) της ποίησης. Μα χρειάζεται να πέφτεις στα χαρακώματα.

Είναι προφανές πως έχουμε διαφορετικές καταβολές και διαφορετικό μέτρο· αποφαίνομαι, συνεπώς, ότι τα ποιήματά σου τα ήθελα άλλα. Όχι αυτά. Παρότι ευχαριστήθηκα κάποιο σημάδι αναστήματος, μιαν εκφορά που εμπεριείχε την προετοιμασία ενός ανασκουμπώματος, μιας δηλωτικής απόφασης προς την σαρωτική, χαρμόσυνη απελπισία που θα βάλει κάποτε όλα τα πράγματα της ποίησης στη θέση τους. Αυτά από το φιλικό μου κρανίο.
Περαιτέρω (σχετικά με τον «ποιητικό» περίγυρο) δεν είναι να καταγίνεσαι τόσο, εφόσον ο περίγυρος αυτός απέχει παρασάγγας από την ποίηση. Μία έντονη, όσο και αποδοτική, προσπάθεια να πειστούν οι πάντες για κάποιες συγκεκριμένες «ποιητικές» επιδιώξεις και επιδόσεις. Παρανάλωμα για τη μέγιστη δυνατή κυκλοφορία των ονομάτων. Μα και η μανία για τη δημιουργία ενός προσωπείου χαμηλών τόνων, είναι εξίσου ανέντιμη και χυδαία. Προέκυψε από τούτα μία γενιά κουρασμένων ή αναξιοπαθούντων που ταλανίζονται κι αυτοί λόγω της ύπαρξης των πρώτων.

Έρχεται διαρκώς στο προσκήνιο, διαφημίζεται, η οπισθοχώρηση μπροστά στο ποιητικό φαινόμενο ως ποιητική αξία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η πραγματική ποίηση (αυτή που αρέσει σε εσένα όσο και αυτή που αρέσει σε εμένα) παραμένει στο περιθώριο.

Βεβαίως η λέξη περιθώριο δεν σημαίνει κάτι επακριβώς, αλλά τουλάχιστον διατηρεί τη μέγιστη εγγύτητα με το κέντρο αυτού που μας προϊδεάζει ως Αλήθεια. Το κέντρο αυτό βρίσκεται μονίμως μακριά από εμάς, εντούτοις αυτή η δυνατότητα έδρας στις παρυφές του περιορισμένου κύκλου της άγνοιάς μας είναι που παραχωρεί την ιδιότητα του ποιητή. Ταυτόχρονα, από μία άλλη πλευρά, το δημιουργικό κέντρο είναι η θέση του ποιητή. Όπου ποιητής και κέντρο.
Να έχεις πάντως στο νου σου πως οι πραγματικοί ποιητές δεν αδικούνται ποτέ· κι αυτό γιατί δεν χρειάζονται την υποστήριξη κανενός. Δεν χρειάζονται καν αναγνώστη. Ο ποιητής έρχεται μόνο για να δώσει, όχι για να πάρει. Διότι ο ποιητής είναι ενότητα και κοινωνία σαρκωμένη· δηλαδή το αντίθετο της κοινωνίας ως έχει. Δεν είναι εκείνος που γράφει, όσο «καλά» και να γράφει. Ποιητής είναι αυτός που είναι, όχι αυτός που γνωρίζει κάτι. Τα επισημαίνω όλα αυτά βλέποντας την ποίηση τριγύρω να έχει καταντήσει δοκίμιο, να είναι υπερβολικά καλογραμμένη, υπερβολικά διαθέσιμη, αφόρητα διακριτική.
Διότι είναι ευκολότερο να καμώνεται κανείς από το να γράφει. Ξέρεις. Ειδικά αν είναι και μπροστάρης. Και εξαιρετικούς πρωτοπόρους των νηφάλιων αγρών έχουμε με το παραπάνω. Προσωπικά δεν αναγνωρίζω καν ποιητική ιδιότητα στο μεγαλύτερο ποσοστό όσων κόπτονται. Αναγνωρίζω ενασχόληση με ολόκληρη την ποιοτική γκάμα των εκφράσεων που τείνουν στον ποιητικό λόγο, όπου χρησιμοποιείται μια «λογοτεχνική εργαλειοθήκη», μα αυτό είναι κάτι άλλο. Ονόμασέ το όπως θέλεις.

Επί όλων των προαναφερθέντων οι ιδέες μου έχουν γνωστοποιηθεί πολύ πιο εμπεριστατωμένα στο δήθεν δοκίμιό μου «Η ποίηση και η κατάσταση». Υποφέρουν κι αυτές. Και αυτό είναι δεδομένο εφόσον μπορούμε να διαφωνούμε ή να συμφωνούμε για διαφορετικό λόγο, αλλά και ο ένας από τους δυο μας να κάνει ανάγνωση και ο άλλος να κάνει ανά-γνωση. Εξαρτήσεις.
Συνεπώς για να τοποθετηθεί κανείς πιο ειδικά σε όλα αυτά που αραδιάζω, οφείλει να έχει κοιτάξει το προαναφερθέν κείμενο. Άλλος κόπος, αρκεί. Δεν είναι του τρόπου μου να αρχίζω να παραθέτω εδώ αποσπάσματα που εξυπηρετούν, διασαφηνίζουν, αυτό που θεωρώ αύριο (γιατί στο αύριο τεκμηριώνουμε και όχι στο τώρα, πόσο μάλλον στο όταν) ως ποιητική μου ιδέα. Αν θες κοιτάζεις το δοκίμιο, μα με δική σου απόφαση και ευθύνη. Βλέπεις, είμαστε κάπως.
Είναι το φάσμα του τυπωμένου ονόματος, με το οποίο όμως είμαι βαθιά και αλύπητα συμφιλιωμένος.

Τώρα, σχετικά με το γράψιμο και το ποιόν της γραφής: θα συμπληρώσω εδώ λίγες αράδες από ένα σημείωμά μου, το οποίο έχει ξαναδεί ένα αμυδρό φως δημοσιότητας, ώστε να μην χρειαστεί να επανέλθουμε και να κερδίσουμε χρόνο για να συζητήσουμε κάτι άλλο, πιο ενδιαφέρον: «Υποστηρίζω πως η γλώσσα χρησιμοποιείται πια σαν γλώσσα αποφυγής και όχι σχέσης. Συντηρούνται ορισμένοι τόνοι, συνήθως δήθεν ψυχραιμίας ή φαινομενικής αντίδρασης, οι οποίοι περισσότερο φέρνουν στον ήχο ενός ψυγείου ή ενός καλαθιού με σύνεργα πλεξίματος - παρά στον τριγμό μιας επικίνδυνης ισορροπίας, η οποία αποτελεί την μοναδική κατοικία του ποιήματος. Πολύ σπάνια εντοπίζεται εκείνο το πείραμα, η ρήξη, η απώθηση από το προφανές κάθε εκλογικευμένης αναπαράστασης. Αυτός που γράφει, δεν συμμετέχει, δεν δημιουργεί δηλαδή την συνθήκη της γραφής του, παρά καταγράφει μία έμμεση (με παραχωρημένες όλες τις δυναμικές της σε κάποια αοριστία) σχέση με τις παρυφές του ποιητικού. Στην καλύτερη των περιπτώσεων αναλαμβάνει μόνον εκείνες τις πολύ βασικές σηματοδοτήσεις, απ’ όπου μπορεί, ίσως, να ξεκινήσει η ποίηση, η οποία, θεωρώ όμως πως δεν ξεκινάει. Βρίσκεται δηλαδή μονίμως σε ένα έκπαγλο σημείο συστολής από το οποίο δεν εκπονείται απολύτως τίποτε ποιητικό. Παρά μόνον ένας περιορισμένος, πιθανόν αυτιστικός λόγος, που δεν είναι τίποτε άλλο από χαμηλοβλεπούσα σύνταξη και γραμματική, δεν αποτελεί μήτε ποιητικό ιδίωμα, αλλά κυρίως, μήτε σπανιότητα».

Είναι που χρειάζεται μια ριζική αλλαγή στον άνθρωπο για να γραφτεί ποίηση, μα αλλάζουν μάταια τη γραφίδα και παραμένουν πιο αδίστακτοι και ακόμη πιο ενημερωμένοι. Απορροές θηλαστικής φρενίτιδας.

Τα χαρακτηριστικά ετούτα αρδεύουν την ποίηση των περισσοτέρων σύγχρονων ποιητών, ανεξαρτήτου ηλικίας. Αυτό κι αν είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο γεγονός. Όχι λιγότερο δυσάρεστο από την ευρύτερη υστερία που επικρατεί. Και αλίμονο σ’ αυτόν που διαβάζει μόνο για να επισημαίνει τα λάθη των άλλων· αν και κανένας δεν γνωρίζει πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια βαλίτσα με άπλυτα.
Συνοψίζω γιατί: ο ποιητής είναι κακός ποιητής. Αυτοί που τείνουν στην ποίηση είναι καλοί· γιατί είναι ήδη ολοκληρωμένοι και άρτιοι σε σχέση με μία συνθήκη που δεν υπάρχει· είναι μόνον επικαλούμενη. Αν λοιπόν οι σχετικοί με την ποίηση είναι πολύ καλοί, οι ποιητές είναι θεοί. Μα δεν υπάρχουν ποιητές θεοί. Ούτε ημίθεοι. Ο ποιητής είναι εξάλλου μια έννοια ολική που δεν επιδέχεται πάσης φύσεως συνοδευτικά.

Μου αρέσουν οι συμπαθητικοί άνθρωποι αλλά και ορισμένοι ασυμπαθείς. Συμπαθείς ποιητές όμως ή ασυμπαθείς, δεν βρίσκω. Για αυτό και ονομάζονται ποιητές και όχι συμπαθείς. Το έρεισμα βεβαίως, δεν είναι πάντα σημαντικό, και ας είναι, μπορεί να είναι τραγικό, υπό την έννοια του αντι-δημιουργικού, και να μην είναι. Κάποιος χρειάζεται να γνωρίζει. Αυτός είναι ο επόπτης, δηλαδή ο ίδιος ο ποιητής. Αν η εποπτεία δεν καθίσταται δυνατή, δεν καθίσταται δυνατή η ποίηση.
Και εξηγώ: πράγματι, ως και η συμφωνία του ποιητικού αιτήματος αιωρείται (ποτέ όμως η συνθήκη του αιτήματος), τούτο όμως δεν σημαίνει πως κάθε πικραμένος θα περιφέρεται σαν λιγωμένος επιτάφιος, στην λεωφόρο των επιταφίων. Απαιτώντας μάλιστα να εκχριστιανιστούμε, ή να πάθουμε κάτι εξίσου ειδεχθές, (όπως να στραφούμε λόγου χάρη προς όποια ιδεολογική κατεύθυνση) ώστε να θρηνήσουμε, ποιον άραγε, άπαντες· φιλολογικά καταξιωμένοι και κοινωνικά αλώβητοι.

Φλυαρούν απεγνωσμένοι μες στην αδυναμία των θανάτων τους. Γιατί δεν ξέρουν να πεθάνουν και δεν μπορούν να πεθάνουν. Οπωσδήποτε δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αν και το παραδέχονται σπανίως· μα τουλάχιστον ας προσπαθήσουν να μην τον κάνουν χειρότερο.

Το έρεισμα βρίσκεται στον ποιητή και όχι στον αναγνώστη, ομοίως ο κρότος είναι από το ποίημα, όχι από τον άνθρωπο, παρότι το ποίημα απευθύνεται σ’ αυτόν· θέλω να πω, ο κρότος ο μικρότερος που κατακλύζει το μικρό διαθέσιμο διαπερατό, γιατί υφίσταται μεγαλύτερος κρότος, εκείνος που διαπερνά το μέγιστο αδιαπέραστο: η ύπαρξη του ποιητή.

Το εφ’ όλης της ύλης ασύμφωνο είναι να αρέσκεται κανείς (όχι μόνον μέσω της ανάγνωσης ενός ποιήματος, αλλά και μέσω της γραφής) στις επισημάνσεις των τύπων μίας προσωπικότητας. Όσο πιο συγγενικής, τόσο καλύτερα. Όσο πιο καταναλώσιμης, μέσω της επιβεβαίωσης ανόητων και συχνά τιποτένιων δοκιμασιών που έχει προετοιμάσει η αυτοεκτίμηση και η ξέφρενη φαντασία του καθενός, τόσο το καλύτερο. Καταλαβαίνεις.

Το σημείο τριβής μεταξύ κειμένου και αναγνώστη, σε κάθε τέτοια περίπτωση, δεν είναι παρά μία ριγήλα που προέρχεται από την αναγνώριση κοινών ραμμάτων γούνας. Αυτό δεν είναι ποιητικό, από καμία εκ των δύο πλευρών. Αφορά στο έλλειμμα ενός πρώτου επιπέδου επικοινωνίας το οποίο έρχονται να καλύψουν η φιλία, ο έρωτας, ο αλληλοσεβασμός, η καθημερινή επικοινωνία. Αν έρχονται βέβαια. Ή το μίσος, η ασέβεια, η ιδιώτευση και άλλα.

Η γραφή λοιπόν, πόσο μάλλον η ποίηση, διακατέχεται αποκλειστικά από διαφορετικά, πιο οξυμένα, πιο διαπεραστικά και επιπλέον σημαίνοντα επίπεδα τα οποία εμπερικλείουν όλα τα υπόλοιπα. Αναδεικνύει κατά κόρον εκείνα που οι διευκρινήσεις και η ανάληψη των γοητευτικών ευθυνών τους, κατευθύνουν με τον πλέον άμεσο τρόπο, ή ακόμη και καθιστούν αυτομάτως, τον άνθρωπο, άλλον. Δηλαδή τον επιφορτίζουν με όλες εκείνες τις ενέργειες ώστε να γίνει κάτι πιο ανθρώπινο και ολοκληρωμένο – διότι ο άνθρωπος δεν γίνηκε ακόμη. Για τούτο ο ποιητής εμπιστεύεται τον χρόνο, όχι το παραδομένο λείψανο.
Το γεγονός της ποίησης είναι κάτι απόλυτο, η μέγιστη διαφορά μέσα στο ίδιο πράγμα, ώστε -κάποτε- να καταστήσει το όλο πράγμα διαφορά και να κινητοποιηθεί για αλλού. Μιλάω για την απόκλιση μεταξύ θέλησης και πράξης. Την εικασία, δηλαδή, μιας «ποιητικής» ψυχολογίας, σε αντίθεση με την τεκμηριωμένη ποίηση.

Η δημιουργική διάνοια είναι ακραιφνώς συνυφασμένη με την καθημερινή εμπειρία· η ποίηση είναι ζωή. Ο ποιητής δεν μπορεί να ερμηνεύει αν δεν ασκείται. Υπ’ αυτήν την έννοια η άσκηση είναι η φύση του ποιητή, όχι η κατοχύρωση κάποιας επίγνωσης. Εξάλλου η επίγνωση είναι κάτι απολύτως λειψό, το ποιητικό όργανο τουναντίον, είναι πλήρες, ενορατικό (εποπτεία).
Οι περιφερειακοί κατακλυσμοί λοιπόν, που φυσιολογικά εντάσσονται στο πλαίσιο της ανταλλαγής τηλεφωνημάτων, ενός καημού, μιας εμπιστευτικής κουβέντας στο τραπέζι ενός καφενείου, ή ενός διαπληκτισμού, είναι ακριβώς αυτό που εκφράζουν τα ουσιαστικά και τα επίθετά τους.
Κατανοώ, φυσικά, για τούτο και αναφέρθηκα σε όλα τα παραπάνω, την ευαπόκτητη γλύκα του να καταφεύγει κανείς σε πρόχειρες λύσεις, στο λιβάνισμα της αδυναμίας και τον εκθειασμό της στασιμότητας, του υπαρξιακού λοιμού· με τα οποία έχει την εντύπωση πως ξεμπερδεύει μετονομάζοντάς τα σε, λεπτότητα, σταύρωση ή αλήθεια· προωθώντας τα για αναψηλάφηση στο εκδοτικό εμπόριο, δημοσιοποιώντας τα ως κορυφαίο δράμα. Ο γράφων μπορεί να αποκτά μία ψευδαίσθηση αυτό-θεραπείας αλλά βρίσκεται εκτός ποίησης, ομοίως ο αναγνώστης αντλεί ψευδαίσθηση θεραπείας αλλά όχι ποίηση.
Σαφώς όλα αυτά θα μπορούσαν να μην δημοσιοποιούνται, αυτό όμως θα αποτελούσε συγκλονιστική ειλικρίνεια. Όμοια και ισάξια με εκείνη που δεν επιτρέπεται να παραμένει στο σκοτάδι. Αυτή που όταν εκφράζεται δεν γίνεται να μη θίγει. Γιατί η ειλικρίνεια ανήκει σε άλλη (θαλάμη και σε άλλη) σφαίρα. Στην ποίηση.

Δεν εξαιρείται, ευτυχώς, ουδείς από την μετέπειτα (μελλοντική) κρίση ή εκτίμηση των λόγων, των αξιών, που φέρει· οτιδήποτε λέμε ή γράφουμε, και συνοδεύεται από την πραγματική μας υπογραφή (φαινόμενο εξαιρετικά σπάνιο στις μέρες μας), κάπου παραμένει. Δεν είναι συνεπώς μονάχα φρόνιμο να είναι κανείς υπεύθυνος για όσα καταθέτει, τώρα, τον χειμώνα του 2010 στην Ελλάδα.
Τα λόγια όμως είναι πάντοτε λόγια και οι ιδέες ιδέες· οφείλουν να εδράζουν υποχρεωτικά σε ένα ποιητικό σώμα, την απόδειξη επί χάρτου (ποιήματα), μέσω του οποίου εξασφαλίζεται ο δευτερότερος λόγος, σαν αυτόν που εκτυλίσσεται εδώ, ως κείμενο αναφοράς. Η παράλληλη ύπαρξη ενός, αναλόγου, αντιστοίχου, opus*.
Πολλάκις σκέφτομαι πως σαν ανοίγει μια τέτοια κουβέντα μοιάζει λέμε κατά κόρον δυσάρεστα πράγματα, όμως τα πράγματα δεν είναι στην πραγματικότητα δυσάρεστα. Απλώς τα πράγματα δεν είναι για όλους το ίδιο πραγματικά. Παρηγορείται κανείς αλλά δεν παρηγορείται εσαεί γιατί εμφανίζεται ο ποιητής. Αυτός που τιμά την ύπαρξη αψηφώντας την.

Προχωράμε διατηρώντας το χιούμορ και το γέλιο μας. Η σειρά έχει επεκταθεί όσο ακριβώς χρειάζεται, λίγο. Ποτέ εξάλλου δεν χρειάστηκαν παραπάνω απ’ όσοι όντως χρειάζονται ποιητές. Το ίδιο και αναγνώστες. Αντιθέτως οι λίστες μακραίνουν όπως μακραίνει μια ουρά. Όλοι βγάζουμε βιβλία αλλά δεν κοιμόμαστε όλοι ήσυχοι – κάποιοι μάλιστα έχουν χάσει τον ύπνο τους εντελώς. Τα πράγματα δεν είναι απλά, είναι πολύ απλά.

Απίστευτη τύχη. Οι αντιθέσεις είναι πιο μεγάλες απ’ όσο φαντάζουν και θα πάθουν αυτό ακριβώς που τους αξίζει ενόσω οι διαφορές θα πληθαίνουν. Κατάλαβε και με την καρδιά.

Ως την επόμενη συνάντησή μας λοιπόν, σε χαιρετώ. Να κοιτάξουμε μόνο να πάμε σε κανένα άλλο μαγαζί, εκεί μέσα ήταν πολύ βαρετά, αν και του αλλάξαμε τα φώτα.

Ο φίλος σου,

Γ. Λ.

* «Άπτερος Νίκη-Μπίζνες-Σφιγξ» (Ηριδανός 2008), «Άτη»(Κέδρος 2011).

Bill Dixon - Envoi (Victo, 2011)

2011-09-12T02:38:00.000-07:00

“Musica Lontana” Sakis Papadimitriou - Vincenzo Mastropirro

2011-09-08T08:30:00.000-07:00

The new CD “Musica Lontana” has been released in England, by Leo Records

Georgia Sylleou vocals
Sakis Papadimitriou compositions and pian
Vincenzo Mastropirro compositions and flute
Vittorino Curci poetry and sax
Agamemnon Mardas double bass
Christos Yermenoglou drums

Evan Parker - At Somewhere There (Barnyard Records, 2011)

2011-09-07T03:30:00.000-07:00

Poetry changes

2011-09-07T02:02:00.000-07:00

It is not a matter of “for” or “against”; and Rothenberg is really a nice man, but the rally of “100000 Poets for A Change” is not only a pleonasm but it also seems to define that there were no poets until yesterday.

The idea of “change” is always present as the main offering of the poetry. If there is. 

John Coltrane & 15 Poems For Jazz, back in print! (C.C. Marimbo 2008)

2011-09-06T04:31:00.000-07:00

For orders contact: http://ccmarimbo.com/celebrated_press_list

John Coltrane & 15 Poems, Yannis Livadas,

Trans. by Jack Hirschman & Dimitri Charalambous

ISBN 1-930903-46-4, 8 X 11, 40 pages, perfect bound, 2008, $19.95

The Jazz Poet of Greece, Yannis has succinctly clariried his approach to poetry and jazz: Jazz is pure art. And it is not restricted to the music area. If we consider it as such then we ignore its greatest importance: the fact that above all Jazz is a way of life, an attribute of thinking and doing and, in my case as a poet, a way of writing, of getting into the heart of the poem.

Γ. Λειβαδάς: Κεράσιον ευαισθησίας [Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 3/09/2011

2011-09-03T08:56:00.000-07:00

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=306168

Ενός έργου από τα τόσα ή εν τω συνόλω χρειάζεται να μην του περισσεύει τίποτα. Και ποιος δεν συμφωνεί μ' αυτό. Ασχέτως που διαβάζονται, επειδή γράφονται, πολυλογίες κάθε είδους, διαφόρων βηματισμών και εντάσεων.
Πάντως να το δούμε χαλαρά το θέμα, μην οργιάζουμε και μην οργιζόμαστε. Να έχουμε κατά νου και την ακαδημία και τις αγέλες των ζηλωτών με τα περιοδικά. Αβέρτα επιχειρήσεις. Κάποιος πρέπει να προλαβαίνει τα μεγαλεία, να ενημερώνει για σήκωμα του κεφαλιού από το σκάμμα. Κάτι πρέπει να κερδίζεις αν πας στο σκάμμα. Είναι επιβεβαιωμένο: ριγούν από εναλλακτική συγκίνηση.
Εκείνο το έργο, λοιπόν, για το οποίο μιλήσαμε, για πού τράβηξε; Το από πού προήλθε το γνωρίζουμε, μα αυτή η πληροφόρηση καταχωρίστηκε αναλυτικά σε κάποιο κεφάλαιο βιβλιογραφίας. Αυτό ήταν όλο. Χαλάρωσε...
Πιάνεις το βιβλίο στα χέρια σου και του αλλάζεις τα φώτα. Το συσκοτίζεις, το φωτίζεις ξανά, το πετάς, το σηκώνεις, το διαβάζεις ακόμη και ανάποδα. Εντάξει. Το δουλεύεις κιόλας. Οπως τον εαυτό σου δουλεύεις δουλεύοντας.
Δεν πας να γράψεις τίποτα καλύτερα; Θα το κάνεις κι αυτό σύντομα. Το έχει αποδείξει πυρ και μανία η ίδια η ιστορία.
Ανοίγει λοιπόν εκείνος ο άνθρωπος το βιβλίο και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να δει, έτοιμος να φτύσει, άμα το πόνημα συνοδεύεται από κεράσιον ευαισθησίας, το κουκούτσι. Και να τα επίμετρα και άλλοτε να οι εισαγωγές. Παράφραση να' ναι κι ότι να 'ναι. Αλλά τι να γίνει, βλέπεις, η οψιμάθεια, που μπορεί να έχει προσβληθεί και από κάποια καταγωγή. Πού να γνωρίζεις ίσαμε πού φτάνει το σόι. Νιώθεις υπέροχα όμως γιατί είσαι κάπως δημιουργός και ο χρόνος σε έφερε να βαστάς τα ηνία· ακόμα και αν δεν μπορείς να τα τραβήξεις, μπορείς όμως ιστορικά να φωτογραφηθείς. Με πιάνεις τώρα, με καταλαβαίνεις καλύτερα...
Μέχρι και υπουργοί παρασύρονται και διαβάζουν τρομερά πράγματα. Τα πανεπιστήμια γεννοβολούν αβέρτα ειδικευμένους στο παίξιμο του κρέατος και στο κοπάνισμα του αέρα. Γι' αυτό λέμε, άμα η κοινωνία διαθέτει πολιτισμό, τι τα θες τα υπόλοιπα. Μάλιστα. Γύρισε και λιγάκι προφίλ τώρα.
Μόνο το χέρι σού πιάνω και τρέμεις, νομίζεις ότι σε φυλακίζω. Είναι από το απανωτό μέτρημα των γωνιών εκεί που είσαι κλεισμένος. Και το χειρότερο απ' όλα είναι πως δεν μπορείς μήτε να διανοηθείς πως όλα τα μυστικά σου τα ξέρω. «Πάντα κάτι θα ξεφεύγει» ψιθυρίζεις μέσα στο μυαλό σου και να τα γραψίματα, να οι επικεφαλίδες, να τα συνημμένα κείμενα. Πηγαίνεις μ' εκείνο που έχεις χάσει, και είναι κατάδικό σου, να διακριθείς. Θα διακριθείς, αν αυτός είναι ο σκοπός σου, αλλά ο καιρός πάνω απ' το μνήμα δεν πρόκειται ν' αλλάξει τίποτα.
Μέχρι και ο Σελίν φύσηξε τα δάχτυλά του απ' την καυτή πατάτα. Εκαμε ένα έργο (με κεφαλαία γράμματα), μα υπέκυψε, κι όμως απίστευτο, στη χθαμαλή φροντίδα τού Εσο. Αράδιασε και κάτι συνομιλίες. Μετά, και το μετά ορισμένες φορές φέρνει επικινδύνως στο εάν. Τώρα θα μου πεις, τι σκαλίζεις και δεν αφήνεις τα πράγματα να κυλήσουν ήσυχα στην αγορά. Μα είναι που δεν μου αρέσει η αγορά. Στα πράγματα, ακόμη και υπό τη λαβή ενός συνδέσμου υποθετικού, φέρνομαι πάντα φιλικά.
Τουλάχιστον να μάθαινε κανείς από το διάβασμα. Κατ' αυτόν τον τρόπο θα έφτανε στο ώστε. Ενεργώντας διά μέσου εκλεπτυσμένης εκδίκησης, που θα κέρδιζε σε διάρκεια. Η εκδίκηση ήταν ανέκαθεν ένα βασιλικό προνόμιο. Για τον βασιλιά άνθρωπο. Κάτι πρέπει να γίνει όμως και με τους παράσιτους. Κοίταξέ τους πώς αδιαφορούν. Πώς να σωπάσει η καλοσύνη μιας τέτοιας καλής τύχης.
Εν πάση περιπτώσει, εφόσον υπήρξαμε κάποτε παιδιά είμαστε κατά κάποιο βάθος, έστω, καλοί άνθρωποι. Λες; Τότε σε ποιου το ρουθούνι προσπαθείς να μπεις;
Στα ενηβητήρια που δροσίζεις ανέμελα τα πονεμένα σου πόδια τηρούν τη δικαιοσύνη αλιγάτορες.

Ποιήματα από την "Άτη" στο poema.gr

2011-09-01T00:20:00.001-07:00

http://www.poema.gr/poem.php?id=296&pid=26

Peter Brötzmann Awarded The Albert Mangelsdorff Prize

2011-08-31T10:34:00.000-07:00

http://thewire.co.uk/index.php?page=articles&article=7327

Yannis Livadas - Kelifus Poem

2011-08-25T01:04:00.000-07:00

“Kelifus” poem: an artistic bilingual (french/english) edition of limited copies by Cold Turkey Press.

Orders at: jacopbellaert2002@yahoo.co.uk

[editorship/translation: Gerard Bellaart, Agnes Racine]

France 2011

Γιάννης Λειβαδάς: Δύο δοκίμια με την ποίηση

2011-08-19T09:32:00.000-07:00

[Αναδημοσίευση από το 4^ο τεύχος της λογοτεχνικής επιθεώρησης «Κουκούτσι», Ιούνιος 2011]

Η Ποίηση και η Κατάσταση

Μετς 2008

Αναστατήρ Λαμπτήρας

Ο φίλος σου,

Γ. Λ.

* «Άπτερος Νίκη-Μπίζνες-Σφιγξ» (Ηριδανός 2008), «Άτη»(Κέδρος 2011).

Ηχούν Οστά / 16 νέα ποιήματα για την τζαζ

2011-08-19T02:52:00.000-07:00

Ετοιμάζεται από τις εκδόσεις "ΑΠΟΠΕΙΡΑ".

Διάλειψη στο Montreuil

Το ποίημα του Cecil Taylor

Baikida Caroll

Peter Brotzmann

Anthony Braxton

Johnny Griffin

Charlie Parker

Andrew Hill

Sonny Simmons

Bobby Bradford

Dizzy Gillespie

Rahsaan Ronald Kirk

Joëlle Léandre

Urs Leimgruber

Bill Evans

Jazz Avant

Yannis Livadas to Damir Sodan; The second interview for Quorum Magazine (Croatia)

2011-08-17T10:05:00.000-07:00

1) Polish poet Adam Zagajewski once said that - poetry is a revenge of the introverts! In a somewhat similar vein American poet laureate Billy Collins remarked that - poet is a secretary of the interior! How do you perceive this potential dichotomy beteween intro-version / extro-version in poetry? Where does a poem arrive from after all; from within or from without?

I really can’t agree with the opinion of both. The basis, also, of the acceptance of into- and extro- is quite a fad. Poetry is the apotheosis of the spirit, the way of the genius, which is capable to reach the state of the divine. The poems are the faraway wanderers of inspiration (in spiritus), derive from the secret sides and come, always, overflowing with generosity, clearness and candor. The state of poetry has no interior and exterior ranges, all is highest inspection. There is no need for inferior levels and grounds. That’s why it really matters.

2) You are a great jazz afficionado: some of your poems are dedicated to famous and less famous masters of the genre, from Tony Fruscella to Jackie McLean. Not to mention that you have a book of verse in the US which is essentially a tribute to the great John Coltrane. Where do you see the connection between the two art forms - poetry and jazz? Is it improvisation and freedom of expression above all or 'something else' as Cannonball would have it?:))

Yes, I could say that. Freedom of expression; if you own an expression of course. As for improvisation there is not much to comment; that is the pureness of poetry. And last but not least: there is no improvement without improvisation. The phrase “something else” is accurate; poetry continually offers what is not expected.

3) You are also to an extent a fan of the beats and their poetry. Do you think they are still important as role models for young / younger poets worldwide as they undeniably were in the 60ties and onwards? Or are they now just one of the many poetical ingrediets of the mainstream? In other words, has the beat over the years lost its initial appeal and drive?

It is too much to be considered as a huge fan of the beat generation. The truth is that one must be very well aware of their heritage because some of them were true artists. They were extraordinary writers; so if you have not read them you lack a lot. You can’t really go on without knowing the aspects from the early modernism up to the beats. I think that is absolutely necessary. Today the beats are solemnly included in the noblest tradition of poetry. Their appeal, of course, has gradually lost its dynamics but it is something that always happens to the movements; it will take some time until they will be requisite again. That’s the cycle.

4) You have been translated a lot. What is your take on translation? Is it just a futile attempt to restore original within the context of a different culture / language, or a pure re-creation? Somebody once said that poetry is precisely that what gets lost in the translation? In other words, are you an 'optimist' when it comes to translation?

One hundred percent recreation, and one hundred and one percent communication. I am always an optimist. Poetry is optimistic; even in forms and ideas that may make you feel quite obscure and uncertain in the first place.

5) From Mallarme to Rilke and all the way to Susan Sontag many were sceptical towards (over)interpretation when it comes to poetry/works of art. On the other hand Valery and T.S. Eliot were very much in favour of it. Personally, what do you think - should poetry be first interpreted and then 'felt' or the other way around? In other words - can an over-rationalisation do much damage to poetry or is it something that poets should after all settle for since once a poem is written it is no longer exclusively the property of its creator?

All interpretations lack of poetry; poetry does not need or is admit of any kind of interpretation/explanation. That is foolish reversed grammatics. Poetry is the epiphany of the state of the highest union of all the possible and impossible justifications of man. Therefore poet’s job is done completely in the most definitive way. All the other aspects depend on several conditions of the spirit of other men. They have to do their job too. And that means to dig poetry as it is and not through the explanatory channel of somebody who likes to make interpretations. The interpreter is quite the opposite of a poet.

6) W.H. Auden remarked that "poetry makes nothing happen"! He was probably alluding to the role of poetry in society as a whole. What do you think - generally - might be poetry's role in society? Is there an exculpatory role that poetry might play as a spiritual discipline when it comes to human condition since it is in a way a 'freedom of speech' in a most radical sense?

People must learn and follow the lead of the poets. The wisdom of poetry could be something like a panacea for the society. Poetry really makes nothing happen because it is already a great change, a huge transformation. “To happen” is the obligation of the reader. That’s all; and that is the meaning. To ask the poet to do more than the poems he writes is a simply superfluous. The effectiveness of poetry lies in the skull of the reader. The poet and the poem are congenitally effective. As for the “freedom of speech”, it is nothing if there’s not a freedom of the spirit previously.

7) Finally, a question about 'technique'. How do you work? Do you revise a lot or most of your writings / poems are 'first takes' as jazz musicians would have it? If you do revise, why do you think it's important?

I have no technique since I stopped writing as a talented one. The whole unison of me, you, the cosmos, the universe, become automatically a poem, but in various velocities, in various shades of understanding at times. You can call them “first takes”, every poem is similar to a new-born baby; nobody knows what will happen later on to it.

Σημείμα εν εξελίξει 3. [Βιβλιοθήκη/Ελευθεροτυπία/6-08-2011]

2011-08-06T12:37:00.000-07:00

αρ. 33

Τα αναλαμβάνουν όλα και δεν αφήνουν στην ποίηση τίποτα. Γράφουν αμοίραστα. Οταν γράφουν δεν είναι δύο, είναι ένας. Δηλαδή, απλώς γράφουν, δεν δημιουργούν ποίημα. Για το ποίημα προϋποτίθεται κάποια ποίηση. Το δύο. Οχι το ένα. Η σύζευξη. Που γεννάει τη διαφορά.

Όταν λοιπόν κανείς δημιουργεί ποίημα δεν είναι μόνος· όσο και αν αυτό τον βολεύει σαν σκέψη. Οπως συμβαίνει με το δέντρο και το άνθισμα. Ή με το σώμα και το κρασί. Με τον τύπο και την ουσία, με τη γνώση και το κενό της.

Εκείνη η ανάρμοστη σχάση που διατηρεί συγγένειες με τον Ρομαντισμό, όχι τον Ρομαντισμό που συγχωνεύει, μα τον Ρομαντισμό που διαχωρίζει (ώστε να πετύχει ένωση), αυτόν που σε κρατάει σφιχτά από σημείο που ακινητοποιεί.

Προσηκόντως: σε πείσμα των χαριτωμένων βασιλίσκων, που διατυμπανίζουν πως η ποίηση είναι αυτό που πρέπει να γραφτεί, λέω πως η ποίηση είναι αυτό που πρέπει να δημιουργηθεί.

Από το συντηρημένο επέκεινα ερχόμαστε στο σήμερα. Με μια διάθεση χαρωπή και χαρμόσυνη γιατί καταφέρνουμε να υποστούμε τα δικά μας καζάντια και να μην υποκύψουμε στων άλλων. Μα δεν υπάρχουν άλλοι, αφού δεν γίναμε εμείς. Ισως να μην υπάρχουμε καν όπως νομίζουμε. Σιωπές ποικίλες προσπαθούν να σημαδέψουν τις λέξεις. Για φαντάσου, παραπάνω από μία φορά τη φορά, να υπάρχουν λόγοι για κάτι τέτοιο.

Όπου απλώσω το χέρι μου αγγίζω αντίκες. Ο,τι περνά από το μυαλό μου έχει προηγουμένως περάσει από αλλού.

Όπως εδώ, ας πούμε, αφήνουμε εσκεμμένα κάποιο κενό, μια λευκή αράδα ανάμεσα στα γραμμένα. Εχει χρειαστεί όμως μια σύζευξη, δεν πρόκειται απλώς για μια τακτική. Η κενή αράδα αρμόζει στις λέξεις. Αρδεύονται από κοινού με το χάρισμα μιας διαστολής, όχι μιας ταυτοποίησης. Ειδικά εφόσον υπάρχουν και πράγματα που γράφονται και κατόπιν, από μόνα τους, ξεγράφονται.

Αυτά που δεν ξεγράφονται ποτέ είναι εκείνα που ξεγράφτηκαν μια κι έξω με τον εγκλιματισμό τους εντός του ποιήματος. Αυτό είναι το ποίημα που δεν ξεγράφεται, το ποίημα των ξεγραμμένων. Η επαλήθευση της ποιητικής πράξης.

Αφού ο χαμός και ο σάρακας τον έχουν επιλέξει

Να πει της άλλης χίμαιρας την τελευταία λέξη.

"Το Σύμπλεγμα Του Λαοκόοντα" [ετοιμάζεται, από τις εκδόσεις Λογείον]

2011-08-01T13:24:00.000-07:00

Νοέμβριος 2011

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

·Τα πράγματα

·Ινδικά Χαρτιά

·Ανθυγιεινό Κάρμα

"Σ’ αυτή την εθιμοτυπική παύση με το χειρόγραφο γραμμένο στο περιθώριο τέτοιων μεταβολών του φαντασιωτικού (μιας ανορθόδοξης μεγαλούπολης τα χριστούγεννα) αλλά και του σκόπιμα επινοημένου, αυτός ο συνδυασμός αντιστοιχεί σε ύψιστη ποιητική εμπειρία της αληθοφάνειας από μια ατελή προς μια εντελή εικόνα όπου μισοκοιμούνται αμόλυντα σκουλήκια."

Γ. Λειβαδάς: Σημειώματα εν εξελίξει 2. [Βιβλιοθήκη, Ελευθεροτυπία, 30/08/2011]

2011-07-30T03:44:00.000-07:00

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.article&id=297294

αρ. 14

                                         
    Η διαστρέβλωση στην οποία υπόκειται  κάθε πρωτοπορία προκειμένου να πέσει στη συνεσταλμένη αγκαλιά της  κοινωνικής αποδοχής είναι δεδομένη. Για να γίνει κάτι «μύθος», οφείλει  ουσιαστικά να έχει υποστεί προηγουμένως ορισμένη έκπτωση. Οι πτυχές της,  εκείνες που την οδήγησαν στα ανοιχτά, θα ξεπέσουν στην αναγκαία  αισθητική διαστρέβλωση, ώστε να οδηγηθούν αναίμακτα στα ρηχά νερά της  ανήσυχης κοινωνίας. 
         Ισως θα σκεφτόταν κανείς πως οδηγούμαστε σε επικίνδυνη ρήξη, σε  κάποιον σκόπιμο ελιτισμό. Μα, όχι· εκείνο που φταίει είναι η οδηγία που  απορρέει από την έλλειψη ενότητας, η πνευματική συστολή που καθημερινά  προβαίνει από την απόλυτη δυσκοιλιότητα της διάνοιας στην ευκοιλιότητα  της έκφρασης.     
         Σύνθετες, ούτως ειπείν, ιδέες ή ιδιαίτερα διευρυμένες  πνευματικές, καλλιτεχνικές προτάσεις, συμπυκνώνονται σε ένα σύνθημα ή σε  ένα ανηλεώς υπερφορτισμένο motto, ώστε να αγγίξουν επιτέλους κάποιες  χορδές κατανόησης. Τι πιο δυσάρεστο από τη μαζική αποδοχή, όταν η ουσία  έχει πολτοποιηθεί από το έλλειμμα της γνώσης και της γλώσσας. Την  απόλυτη «συμφωνία» που προκύπτει όταν οι σημασίες και οι έννοιες  αντιμετωπίζονται σαν απόνερα. Ο μύθος, λοιπόν, ενισχύει αυτό το  πρόβλημα.     
         Και ο μύθος (απευθυνόμενος τώρα ειδικά στις νεότερες γενιές)  μπορεί να είναι, και είναι, η αδυναμία δημιουργίας ενός μύθου που θα  έρθει να αντικαταστήσει τον μύθο που και δεν είναι σε θέση να  αναπληρώσει, να ανακαινίσει τον εαυτό του· μα και δεν υπάρχει πλέον (και  ευτυχώς) τρόπος να μεταφερθεί με τις πολυποίκιλτες φιάλες των  αγαπημένων παρελθόντων μας, διότι είναι πια όλες τους σπασμένες,  θρύμματα από τις δυνάμεις μιας υπαρκτής, μα ανίδωτης ακόμη  νεωτερικότητας.     
         αρ. 21     
         Η τιμή των φίλων σε ισορροπία με την τιμή των εχθρών. Αν και οι εχθροί δεν χωρούν παρά μόνο μέσα σε εισαγωγικά.     
         Είναι τιμή μεγαλύτερη να λείπεις. Η ωραιότητα του να δοκιμάζεσαι  μόνο με τους αληθινούς, ειδικά όταν διαφωνείς μαζί τους.     
         Οι παλινωδίες των speculatori φέρνουν στη βρομιά που μαζεύουν τα νύχια. Κάποτε θα καθαρίσουν.     
         Εφόσον «αυτό που είναι δικό σου δεν γίνεται ποτέ να το χάσεις,  αυτό που δεν είναι δικό σου δεν πρόκειται ποτέ να το κερδίσεις».     
         αρ. 24     
         Αυτή η έφεση προς το μέτριο δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας·  επιτρέπει στον αναγνώστη να στρογγυλοκάθεται σε παρατεταμένο χρόνο μέσα  στον κλωβό, στην κοιλιά που συσπάται κάθε τόσο για να τον βγάλει στον  αληθινό κόσμο. Ο αναγνώστης προτιμά τα κείμενα που υποθάλπουν, με τον  πλέον πειστικό και έντεχνο τρόπο, την «ηρωική» του παραμονή μέσα στην  προστατευτική σάρκα.     
         αρ. 29     
         Οταν είναι νέος κανείς, τόσο νέος που το μυαλό του είναι κυρίως  απασχολημένο με τους ερανισμούς των πληροφοριών με τις οποίες πιστεύει  πως θα θέσει σε περιστροφή τη σβούρα που γράφει πάνω τ' όνομά του:     
         Αυτήν την προσωρινή «βιβλιοθήκη» δεν πρέπει μόνο να τη θέσει σε  άγριες δοκιμασίες, αλλά πρέπει, κυρίως, να την κρατήσει μυστική, ώστε  τίποτε να μη διαφεύγει προς τα έξω με κίνδυνο να του επιστραφεί  παραγνωρισμένη από επεμβάσεις άλλες.     
         Και οφείλει, για το καλό της σβούρας, να μάθει να περιμένει. Το  πρώτο φως πάνω από τις πρόχειρες στοίβες όλων εκείνων των ανεπαρκών  στοιχείων, τις οποίες θα κάψει ολοκληρωτικά. Καίγοντας ολοκληρωτικά και  τον ίδιο. Τον νέο. Για να γίνει.     
         Η διασπορά, η οποία δεν μπορεί παρά να είναι εσκεμμένη, αυτής  της βαθιά εκπαιδευτικής διαδικασίας, αποκαλύπτει όχι έναν παθιασμένο  καλλιτέχνη, μα έναν μασκοφόρο που αναζητεί μανιωδώς τα φώτα της ράμπας.  Για τα οποία μάλιστα υποχρεώνεται στην ίδια του την αμβλύνοια και στις  χειραγωγίες των διευθυντών προγραμμάτων να παράγει θέαμα. Και στο θέαμα  θα προσπαθήσει να σαρώσει κάθε διάκριση, φορώντας ανά περίπτωση το  κοστούμι του γνώστη, του σώφρονα, του μπροστάρη, του καταραμένου· και  οπωσδήποτε θα εφεύρει κι άλλους ρόλους.     
         Ο εν λόγω, «νέος», ένας περίφημος αντιδραστικός. Φτύνει πάνω σ'  αυτό που έχουν φτύσει τόσοι, δίχως να γνωρίζει τι υπήρχε από κάτω. Η  πρωτοβουλία του όμως έχει καταγραφεί, κι αυτό φτάνει.     
         Με την πρώτη κλαγγή του θανάτου, σαν αναλάβει το ελάχιστο, και  βγει από τα μαρμαρωμένα σίελα, θα αντικρίσει τις μακρινές πλάτες όσων  νοερώς πίστευε πως ακολουθούσε. Θα έχουν τα πρόσωπά τους στραμμένα σε  αδιανόητο φως.     

28/07/2011

2011-07-28T00:23:00.000-07:00

Το στομάχι ένας θόλος και βγαίνουν άλμπατρος από μέσα.

Γιάννης Λειβαδάς: Harold Norse - Natura Naturans (toparathyro.wordpress.com)

2011-07-27T01:23:00.000-07:00

http://toparathyro.wordpress.com/2011/07/10/harold-norse-%E2%80%93-natura-naturans/

Γιάννης Λειβαδάς: In Memoriam Philip Lamantia (toparathyro.wordpress.com)

2011-07-27T01:17:00.000-07:00

http://toparathyro.wordpress.com/2011/07/10/%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CF%82-in-memoriam-philip-lamantia/

Ρίο.

2011-07-23T19:45:00.000-07:00

Το πρώτο φως στην κορυφή του αντίχειρα, ημισέληνος και αυγερινός στην άκρη του δείκτη.

"Τίποτα πια δεν με προδίδει" [Άτη, Κέδρος 2011]

2011-07-22T02:54:00.000-07:00

Τίποτα πια δεν με προδίδει

Έχω υποστεί κάθε λέξη

Και κάθε λέξη έχει αλλάξει ―

Το κέρδος από μέσα μου όταν καιγόσουν

Χάθηκε.

Βαδίζω αργά με το πάτημα του στυλού

Μιλάω με την κατάργηση των γραμμάτων

Την ταραχή των οργάνων·

Ανυπακοή προσδοκιών για κάτι μεγάλο,

Ξέρεις

Aν δεν σέρνεσαι σίγουρα

Πας με τα τέσσερα.

Η βραδιά είναι γλυκιά όπως πριν

Από χίλια διακόσια χρόνια

Μα δίχως εκείνο το γέμισμα

Από χειροπιαστά πράγματα.

Βάζω τον ποιητή να γράφει.

Πηγαίνω κι έρχομαι

Με μια εχθροσοφία.

Έχω το νούμερο ένα.

Joëlle Léandre - Solo (Kadima, 2011)

2011-07-19T06:11:00.001-07:00

Ουίλιαμ Μπλέικ - Δέκα Έξι Ποιήματα

2011-07-19T05:51:00.000-07:00

[Δίγλωσση έκδοση]
Ετοιμάζεται από τις εκδόσεις "Λογείον"

"Το Σύμπλεγμα Του Λαοκόοντα" (μυθιστόρημα)

2011-07-19T04:07:00.000-07:00

Ετοιμάζεται από τις εκδόσεις "Λογείον" http://logeionbooks.blogspot.com/

Γιάννης Λειβαδάς: In Memoriam Philip Lamantia

2011-07-18T12:07:00.000-07:00

http://toparathyro.wordpress.com/2011/07/10/%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CF%82-in-memoriam-philip-lamantia/

Χ

2011-07-16T19:54:00.000-07:00

Χαϊδεύεις τη γάτα μα δεν υπάρχει τίποτα πιο απαλό από το ξημέρωμα.

Γ. Λειβαδάς: Ανθολογία Κλασικής Ιαπωνικής Ποίησης

2011-07-12T02:43:00.000-07:00

Εισαγωγικά κείμενα, μετάφραση, σημειώσεις:
Γιάννης Λειβαδάς.
Ετοιμάζεται, από τις εκδόσεις Ηριδανός.
Περιεχόμενα:
1)Γενική Εισαγωγή,
2) Χαϊκού: Εισαγωγή, Ποιήματα,
3) Ματσούο Μπασό: Εισαγωγή, Τετράδιο Σακιδίου, Στα Μονοπάτια της Μακρινής Ενδοχώρας,
4) Τάνκα,
5) Ρένγκα,
6) Σενριού,
7) Ρυοκάν: Εισαγωγή, Ποιήματα,
8) Σαντόκα Τανέντα: Εισαγωγή, Ποιήματα,
9) Βιβλιογραφία.

Yannis Livadas An Interview to Tomica Bajsic [for Quorum Magazine / Croatia]

2011-07-10T13:45:00.000-07:00

During years you have traveled extensively, reading a lot, doing all sorts of jobs, do you consider traveling and close range experience a fuel for your poetry? Can you go back to the roots of your poetry?

Anything you do can be poetry if you are a poet. Any form of activity is truly vital, for writing, for the spirit, the drive of existence itself. We are all travelers in a way, into emptiness; the poet travels fully awakened and digs everything, derives from everything, pushes his way ahead with all the forces he has gained since he became a man of knowledge, that is, a lover of life. The roots of my poetry go back to the lives and poems of other men, to their vivid interactions with the phenomenon called reality; since the days of the unknown antiquity. I remember that I wrote my first poem in the last page of my pad, in high school; and it was a brute attempt to scribble down something that I had no idea what is was, what I wanted to say. It was the action amidst all this necrophilia in the classroom that I longed for: I wrote my name a few times in a line, gave it to the teacher and I went out quietly leaving the rest of the class cold and speechless.

Your recent poetry book will soon be published in France, you have been published in US. Good poetry, as we see, and contrary to some expectations, still exists in the world today. Do you think that there are favorable and not favorable times for poetry, or is it always today, and endurance of poetry is not to be underestimated?

Not exactly; my recent book of poems is a collection of previously unpublished poetry of the period 2001-2009, called “Ati”; that accompanies in a way “The Margins Of A Central Man” a sum of poetry in english that came out in Kolkata, India, in 2010. In France there is an unexpected interest from some editors to publish my long, extended poetic synthesis called “La Chope Daguerre” which I wrote in Paris and its outskirts a few years ago. Michel Volkovitch is now translating it. There is also something that will come out soon, a surprise. I will let you know.

The human history would be a clear zero if there was no poetry. The whole history of man is a series of forgiven and un-forgiven mistakes; needful and needless risks. Poetry is the epiphany of truth; of absolute beauty; the energy that proves that everything is an illusion. The difference between the poet and the not-poet is that the poet embraces it all, lives it to the full and stands upright before death because he understands what it seemed that was made not to be understood. I have written an essay where I explain my thesis on poetry and the poet; by the way, it just published a few days ago in a literary review in Greece. Anyway; Poets are very few in the world today, there may be thousands of people called poets but they are just names; the signature of the poetic spirit is missing.

What about the importance of reading? Is it essential for a poet to create his own approach to language, a unique form of expression? Can you give us a few hints what goes on in contemporary poetry of Greece?

Reading contributes seriously. Above all, by reading the best of the kind you see the best of the mistakes and so you can avoid them. But I think that is a natural danger in reading. If you are not reading the best writers you will get ill. That illness called mediocrity; and shoots you right in the head. The real poet is he who offers the most serious mistakes, who writes by constantly risking his language, that is, his uniqueness, his signature. Poetry is uniqueness or nothing.

As I have said many times before; Greece has a broken leg yet runs in the races; the whole situation here in real life, in ethics, in literature, is harsh and declined. I have turned my back to it.

Blaise Cendrars said that language is not something dead, frozen, but something in motion, fugitive, attaching itself always to life and reality ... what is left from his legacy? Is poetry nowadays attached to life and reality, or misplaced to not easily approachable location?

Cendrars was absolutely the greatest poetic spirit of the twentieth century; that is unquestionable for a man like me. His legacy I presume is here, alive and kicking; because, what the hell! Cendrars’ legacy is poetry itself! Poetry today continues to express itself everywhere; in many forms, in many places, in moving and not-moving. The matter is if one can be a creator; a poet who creates a poem; not just someone who writes a poem. If one realizes that difference becomes automatically a poet, not a man who simply writes down the cheap throes of his negativity.

Once upon a time the poet was a wanderer, and a good poem was a voyage to unknown ... is a poet and poetry tamed, so to speak, being overly institutionalized, out of reach, vegetating in university libraries-laboratories, handy tool for acquiring the scholarly or intellectual career. Also a kind of circus, shown on festivals, but mostly as an exposition of endangered species. Can you say something about importance of poetry in everyday life, and importance of everyday life in poetry? Can a poet be truthful if he doesn’t dive deeper in the currents of life, deep enough that he can touch the riverbed with his fingers, as Cendrars did?

In accordance to my answer above; poetry was never and will never be institutionalized, or out of reach, or will ever be cultivating as a cabbage of foolery. Also poetry, the poet, is not an endangered species; the few dozen poets of every century are more than enough for all humankind; the “galore” of poets is a matter of the trade of poetry, the whole publishing industry worldwide that sells garbage for culture, poetry, etc. That industry maintains and supports strongly its products. Festivals and universities also do the same. The facts speak for themselves. So, according to your question; the poet is a diver, is a miracle-man, a constant wanderer, an outsider and an insider, an innovator.

Sometimes reading a good poem can take a person to a place already visited, but only vaguely, in hers / his imagination, and now everything opens fresh and clear, scattered impressions become united ... you are a valuable translator of poetry, what is your opinion on importance of translating poetry, primarily for you as a poet, and for culture in general?

Translation is quite a trial; but I believe it is essential for transmuting and communicating poetry in other languages. And is wonderful too as a literary exercise. Sometimes it’s like you have a direct contact with the poet himself. You are messing with his peculiarities. Poetry travels the world through the works of the translators; that is a big deal, really.

Poetry, ever since the days of Gilgamesh 5.000 years ago, has been one of the strongest forms of human expression. Is it correct that true poetry from the past is an estate that we inherit, and thus should behave like gardeners?

It is somehow like what is happening right now, while I am answering to your kind questions; to speak from the depths of my spirit I must speak greek; but if I speak greek that would be a serious trouble for you. I am Gilgamesh and you are the 5000 years; we must create something like a bridge between us. Basically; not a bridge, we just need a rope, stretched from the one edge of the spirit of mine to the edge of the spirit of yours. Always at stake. Poets are the molecules of spiritual danger; there are no gardens, no gardeners; poetry springs into nothingness.